ျမန္မာနိုင္ငံ၏ အာဏာရွင္အစိုးရအဆက္ဆက္  ႀကီးစိုးေရးဝါဒ လုပ္ေနသည္မွာ ဒီမိုကေရစီ အေရး လွုပ္ရွားေနသူမ်ားက မိမိတို႔ ဗမာအမ်ိဳးသားမ်ားလည္း တိုင္းရင္းသားမ်ားကဲ့သို႔ ခံစားရေၾကာင္းယုံၾကည္ၾကသည္။ အမွန္မွာ တိုင္းရင္းသားမ်ား ၾကဳံေတြ႕ခံစားရၿပီး ဗမာအမ်ိဳးသားမ်ားမၾကဳံရေသာ အျဖစ္မ်ား အမ်ားႀကီးရွိေနေသးသည္ကို သတိမျပဳမိ ခဲ့ၾကျခင္းျဖစ္ သည္ဟု Journal of Contemporary Asia တြင္ Mathew J. Walton ေခၚ ဦးသာနိုး က wages of Burman-ness အမည္ျဖင့္ ေရးသားေဖာ္ျပထားပါသည္။

အာဏာရွင္ျမန္မာအစိုးရအား ဆန႔္က်င္တိုက္ခိုက္ေနၾကေသာ ဒီမိုကေရစီေရးလွုပ္ရွားသူအမ်ားစုက သၽွမ္း၊ ကရင္၊ ကခ်င္ တို႔ကဲ့သို႔ ဗမာလူထုလည္း အစိုးရ၏ စစ္တပ္မ်ားကဖိႏွိပ္ခဲ့သည္။ အခြင့္အေရးမ်ားခ်ိဳးေဖာက္ခဲ့သည္။

ထို႔ေၾကာင့္မိမိတို႔ဘ၀တူ သာျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိမိတို႔၏အားလုံး ရည္မွန္းခ်က္တူထားၿပီး ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲဝင္ရမည္။ ဒီမိုကေရစီရေအာင္ယူရမည္ဟု ေျပာဆို ေလ့ရွိ ၾကေၾကာင္း ၎ကေျပာသည္။

အစိုးရ၏လူထုအေပၚ ဆက္ဆံေရးမွာ တိုင္းရင္းသား ႏွင့္ ဗမာအမ်ိဳးသားတို႔အၾကားကြာျခားမွု သိပ္မရွိလွေၾကာင္း ေဒၚေအာင္ ဆန္းစုၾကည္ကပင္ ယူဆပုံရသည္ဟုလည္း ဆိုထားပါသည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ၁၉၈၉ ကေျပာေသာ မိန႔္ခြန္းတခုတြင္ - လူမ်ိဳးကြဲျပားျခားနားခ်က္သည္ ႀကီးမားေသာျပႆနာမဟုတ္။ တိုင္းရင္းသားမ်ားအားလုံး၊ ဗမာျပည္သူလူထုအားလုံး လက္တြဲပူးေပါင္းကာ ႀကိဳးစားပါမွ ဒီမိုကေရစီရနိုင္မည္။ တိုင္းရင္းသား၊ ဗမာဟူ၍ ခြဲျခားေနပါက မိမိတို႔လို ခ်င္ေသာဒီမိုက ေရစီရနိုင္မည္မဟုတ္၊ ဒီမိုကေရစီအတြက္ ႀကိဳးပမ္းရာ၌ ညီရင္းအကိုေမာင္ႏွမကဲ့သို႔၊ မဟာမိတ္ကဲ့သို႔ သေဘာထားၾကပါမွ ေအာင္ျမင္ နိုင္မည္ဟု ေျပာဆိုခဲ့ သည္။ 

အေမရိကန္နိုင္ငံတြင္ လူျဖဴတို႔သည္ လူမဲမ်ားထက္ အခြင့္ထူးရေနသည္ဟု မိမိကိုယ္မိမိ မထင္သကဲ့သို႔    ဗမာလူမ်ိဳး မ်ား လည္းတိုင္းရင္းသားမ်ားအေပၚ ခြဲျခား ဆက္ဆံျခင္းမရွိဟု   ျမန္မာမ်ားလည္း  ယုံၾကည္မွုရွိေနၾကသည္။

ထိုယုံၾကည္မွုမ်ားသည္ မိမိတို႔ လက္တြဲပူးေပါင္းေရး အတြက္ အဟန႔္အတား တခုျဖစ္လာမည္ဆိုသည္ကိုလည္း သတိ မမူမိ ၾကေပ။ 

ျမန္မာျပည္ ဒီမိုကေရစီေရးလွုပ္ရွားသည့္ တိုင္းရင္းသားမဟုတ္ေသာ အဖြဲ႕တို႔သည္ ၁၉၈၈ အေရးအခင္း ၂၀၀၇ ေရႊဝါေရာင္ေတာ္လွန္ေရးစသည္တို႔ကို လက္ညႇိုးညႊန္ကာ အာဏာရွင္အစိုးရသည္ ျမန္မာျပည္ သူလူထုတခုလုံးကို လူမ်ိဳးမေရြး ဖိႏွိပ္သည္ ဟုေျပာဆိုၾက သည္။ အမွန္ဆိုေသာ္ ဗမာလူထုတို႔ မၾကဳံရေသာ ျမန္မာမွုသြင္းျခင္း ကို တိုင္းရင္းသားမ်ားၾကဳံေတြ႕ရသည္။ ဗမာစာ ဗမာယဥ္ေက်းမွုျမင့္တင္ျခင္း ဗမာစာတတ္ေျမာက္ ေရးအတြက္ အစိုးရစာသင္ေက်ာင္းမ်ား ေနရာအႏွံ့ ဖြင့္ေပးျခင္းတို႔ ျပဳလုပ္သည္။

တိုင္းရင္းသားနယ္ေျမမ်ားသို႔ ဗုဒၶဘာသာဗမာဘုန္းေတာ္ႀကီးမ်ား ေစလႊတ္၍ ယဥ္ေက်းမွုအရ ဝါးၿမိဳျခင္းျပဳလုပ္သည္။

တိုင္းရင္းသားစာေပသင္ၾကားပို႔ခ်မွု ပိတ္ပင္သည္။ ရွိရင္းစြဲၿမိဳ႕ရြာ၊ လမ္းတံတား အျပင္ တိုင္းျပည္ နာမည္မ်ားအား ဗမာအမည္အျဖစ္သို႔ ေျပာင္းလဲ ရန္အတြက္ ၁၉၈၉ ေမလတြင္ေကာ္မရွင္ဖြဲ႕စည္း၍ ဂၽြန္လတြင္ အမိန႔္ထုတ္ျပန္ ျပင္ဆင္ေခၚဆိုသတ္မွတ္ခဲ့သည္။ 

တိုင္းရင္းသားနယ္ေျမမ်ားအတြင္း လူ႔အခြင့္အေရးခ်ိဳးေဖာက္မွုျပဳခဲ့သည္။ ေျမျမဳပ္မွိုင္းမ်ားအသုံးျပဳျခင္း၊ ေဒသခံလူထု၏ ပိုင္ဆိုင္မွုမ်ားအား လုယက္သိမ္းဆည္းျခင္း၊ ၿမိဳ႕ရြာမ်ားအတြင္း ပစ္ခတ္တိုက္ခိုက္ျခင္း၊ ျပင္ပအကူအညီမ်ား လက္မခံျခင္း၊ အမ်ိဳးသမီးမ်ားအား အဓမၼျပဳက်င့္ျခင္း၊ ေပၚတာဆြဲျခင္း စသည္တို႔ျပဳခဲ့ၾကသည္။

၎အျဖစ္တို႔သည္ ဗမာလူထုႏွင့္ ေျမျပန႔္ေဒသတို႔တြင္ မၾကဳံေတြ႕ၾကရေပ။ ရိုးသားေသာ ဗမာလူမ်ိဳးတို႔အတြက္ စာေပ ေဖ်ာက္ဖ်က္ျခင္း၊ ယဥ္ေက်းမွု ေဖ်ာက္ဖ်က္ျခင္း၊ ဘာသာစကား ႏွင့္ လူမ်ိဳး ဝါးၿမိဳျခင္းမ်ိဳးအား တိုင္းရင္းသားမ်ားကဲ့သို႔ မခံစားရေပ။ ထိုအခြင့္ထူးမ်ားအား ဒီမိုကေရစီတိုက္ပြဲဝင္ျမန္မာမ်ား ဗမာမ်ားအားလုံး သိထားသင့္ေပသည္။

လြတ္လပ္ေရးရၿပီး သမိုင္းကို ျပန္ၾကည့္ေသာ္ မိမိကိုယ္ကို ဗမာမဟုတ္ဟုဆိုကတည္းက အာခံသူအျဖစ္မိမိကိုယ္ကို   အမွတ္တံဆိပ္ခတ္ထားၿပီးျဖစ္ေၾကာင္းေတြ႕ရသည္။

၁၉၇၉ နိုင္ငံႏွင့္ တပ္မေတာ္ေခါင္းေဆာင္ဦးေနဝင္းက မိန႔္ခြန္းတရပ္တြင္ ကရင္၊ ကခ်င္ စေသာတိုင္းရင္းသားတို႔သည္ က်ေနာ္တို႔ ဗမာ လူမ်ိဳး၊ ဗမာနိုင္ငံအေပၚ သစၥာရွိပါမည္ေလာ ဟူသည္ကိုဆန္းစစ္ရပါမည္ ဟုဆိုပါသည္။

ထိုအတြက္ေၾကာင့္ ယေန႔ေခတ္အစိုးရက ၿငိမ္းခ်မ္းေရးတည္ေဆာက္ေနပါသည္။ အမ်ိဳးသားရင္ၾကားေစ့ေရး လုပ္ေနပါသည္ ဆိုသည္မွာ ေမၽွာ္လင့္ခ်က္ ရွိနိုင္ မရွိနိုင္ ေမးခြန္းထုတ္စရာ ရွိလာပါသည္။ စာေရးသူ ဦးသာနိုးက ရွိသည္ဟု ျမင္ပါသည္။

  အေမရိကန္နိုင္ငံတြင္ လူျဖဴ ႀကီးစိုးမွု (Whiteness) ကို ဦးေဆာင္ဦးရြက္ ဆန႔္က်င္ လွုပ္ရွားသူမွာ လူျဖဴမ်ားသာ ျဖစ္သည္။

အလားတူ ျမန္မာနိုင္ငံတြင္လည္း ဗမာျဖစ္မွု (Burman- ness) မွ ေက်ာ္လြန္နိုင္ေရးအတြက္ ဦးေအာင္မ်ိဳးမင္းႏွင့္ ေမာင္ဇာနည္တို႔ကဲ့သို႔ ဗမာမ်ား ကဦးေဆာင္ရမည္ျဖစ္ပါသည္။

ေဆာင္းပါးအေသးစိတ္ကို ဖတ္ရွုလိုပါက ေအာက္ပါလင့္ခ္ကိုဆက္နိုင္ပါသည္။

The "Wages of Burman-ness": Ethnicity and Burman Privilege in Contemporary Myanmar
Journal of Contemporary Asia
Link: http://dx.doi.org/10.1080/00472336.2012.730892
By Matthew J. Walton, Department of Political Science, George Washington University, Washington D.C, USA