သၽွမ္းသံေတာ္ဆင့္ အဖြဲ႕သို႔

ေဒသခံ သၽွမ္းလူထုကိုယ္စား ေလးစားစြာ သတင္းေပးပို႔အပ္ပါသည္။

ကုလသမဂၢ မူးယစ္ေဆးဝါးႏွင့္ မွုခင္းဆိုင္ရာ႐ုံး UNODC (ယူအင္န္အိုဒီစီ) အေနနဲ႔ သၽွမ္းျပည္နယ္ ေတာင္ပိုင္း ဟိုပုံးၿမိဳ႕နယ္မွာ ဘိန္းအစားထိုးစိုက္ပ်ိဳးေရးစီမံကိန္းေတြ ေဆာင္ရြက္ဘို႔ စီမံကိန္းစခဲ့တာ (၂)ႏွစ္ခြဲေက်ာ္ပါၿပီ။ ဟိုပုံးၿမိဳ႕နယ္မွာ ၂၀၀၉ က စၿပီး ေဒသဆိုင္ရာ အခ်က္အလက္ေကာက္ယူမွုေတြ၊ ေက်းရြာဆိုင္ရာ အခ်က္ အလက္ ေကာက္ယူမွုေတြ အႀကိမ္ႀကိမ္လုပ္ခဲ့ပါတယ္။ ၂၀၁၁ ခုႏွစ္ထဲမွာေတာ့ စံဖူး၊ စေငါ၊ဘက္ရမ္း၊ လုံေဟး၊ နမ့္ခုတ္၊ ေက်ာက္တန္း၊ လြယ္အြန႔္၊ ကုန္းက်ိဳင္း၊ ေနာင္လိုင္၊ ေပါင္လင္း စတဲ့ ေက်းရြာအုပ္စုမ်ားမွာ စီမံကိန္းလုပ္ငန္းမ်ား စတင္ျခင္းအလုပ္႐ုံေဆြးေႏြးပြဲနဲ႔အတူ လုပ္ငန္းေတြ စေတာ့မယ့္အေၾကာင္း ေျပာခဲ့ၿပီး တကယ္ လက္ေတြ႕မွာေတာ့ ၂၀၁၁ ႏွစ္ကုန္အထိ ဘာမွ မယ္မယ္ရရ မလုပ္ရေသးေပ။

၀န္ထမ္း(၂၀)ေက်ာ္ေလာက္နဲ႔ အလုပ္လုပ္ေနတဲ့ ဒီအဖြဲ႕ရဲ့ (၁)ႏွစ္စာ လုပ္ငန္းေဆာင္ရြက္မွု တန္ဘိုး စုစု ေပါင္းဟာ ဟိုပုံးဝန္ထမ္းအားလုံးရဲ့ (၁) ႏွစ္စာ လစာထက္ နည္းနိုင္ေၾကာင္း ေဒသခံတစ္ဦးက ေထာက္ ၿပ ပါ တယ္။ UNODC ဟိုပုန္း ဝန္ထမ္းအားလုံးရဲ့တႏွစ္စာ လစာ ခန႔္မွန္းေျခဟာ ေဒၚလာ တစ္သိန္းခြဲ ေလာက္ရွိတယ္ လို႔ ဆိုပါတယ္။ ဒါေတာင္မွ ရန္ကုန္က အႀကီးတန္းဝန္ထမ္းေတြ၊ နိုင္ငံျခားသား လစာ မပါေသးဘူးရွင့္။ သူတို႔ေတြေရာေပါင္းရင္ေတာ့ ေဒၚလာ (၃)သိန္းနီးပါးရွိမယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။ UNODC က ႐ုံးထိုင္ဒါ ေတာင္ႀကီးမွာပါ၊

၂၀၁၂ ထဲမွာေတာ့ ေရရရွိေရးလုပ္ငန္းတစ္ခ်ိဳ႕၊ လမ္းႏွင့္ အေဆာက္အဦးတစ္ခ်ိဳ႕ တည္ေဆာက္ေပးခဲ့ၿပီး လုပ္ငန္းအမ်ားစုက ပအိုဝ္းရြာေတြမွာ။ ကုန္းက်ိဳင္းအုပ္စုထဲက ပုန္းအင္းသၽွမ္းရြာတစ္ခ်ိဳ႕မွာ လမ္းလုပ္ ေပးမယ္ ေျပာၿပီး တံတားေဆာက္ခိုင္းတာ၊ ရြာေတြဘက္က တံတားေဆာက္ၿပီးကာမွ ဘာမွလုပ္မေပး တာမ်ိဳးေတြ၊ စံဖူးအုပ္စုရဲ့ ေဒသခံရြာအႀကီးအကဲေတြအေပၚမွာ စီမံကိန္းဝန္ထမ္းမ်ားရဲ့ ရိုင္းပ်စြာ ဆက္ဆံတာ၊ စီမံကိန္းလုပ္ငန္းမ်ား လုပ္ေဆာင္ရာတြင္ သၽွမ္းရြာမ်ားကို ဦးစားမေပးဘဲ
ပအိုဝ္း ကိုယ္ပိုင္အုပ္ခ်ဳပ္ခြင့္ရေဒသမို႔ ဦးစားေပးတာ စတဲ့ မညီမၽွမွုေတြ၊ အလုပ္မျဖစ္မွုေတြေၾကာင့္ ေဒသခံသၽွမ္းရြာသူရြာသားေတြက ေတာ္ေတာ္စိတ္ကုန္ေနၾကပါၿပီ။

UNODC ရဲ့လူေတြ အားလုံးက ဆက္ဆံေရး ေမာက္မာ ရိုင္းျပတယ္။ ေျမာက္ပိုင္းသၽွမ္းဆိုတဲ့ ေဒၚနန္းခင္ညြန႔္ဆိုတာက အဆိုးဆုံးပါဘဲ။ ဦးျမင့္သူ၊ ေဒၚစုသူဇာ၊ ဦးေဇာ္လင္းေဒြးတဲ့၊ ဦးတင္ေမာင္ျမင့္ အပါအဝင္က်န္တဲ့ဝန္ထမ္းေတြအားလုံး အေျပာအဆို ရင့္သီးတာ အတူတူပါဘဲ။

ပုန္းအင္းေဒသခံရွမ္းအမ်ိဳးသားမ်ားက ယူအင္န္အိုဒီစီရဲ့ ကတိမတည္မွု၊ လူမ်ိဳးေရးခြဲျခားမွုမ်ားအတြက္ ေတာင္ႀကီးရွိက်ားျဖဴအဖြဲ႕သို႔ တင္ျပထားတယ္လို႔သိရပါတယ္။ မဲနယ္ေတာင္ စံဖူးက ပအိုဝ္းေဒသခံ ျမင့္ေဇာ္ဦးကလည္း ဒီအဖြဲ႕က ေမးခြန္းလာေမးလိုက္၊ အခ်က္အလက္လာေကာက္လိုက္နဲ႔ ဘာမွလည္း အလုပ္မျဖစ္ဘူး၊ လာရင္ ထမင္းခ်က္ေကၽြးရတာဘဲ အလုပ္ပိုတယ္ - လို႔ေတာင္ေျပာပါတယ္။

ဟိုပုံးၿမိဳ႕ေပၚမွာလဲ- “ဘန္ကီမြန္းလာျပန္ေတာ့လည္း အေဝးေတာင္ေၾကာက ဘိန္းခင္းေဟာင္းကို အစားထိုးသီးႏွံခင္း ေျပာလို႔ေျပာ၊ ဒီလူေတြက အဖြဲ႕ပိုက္ဆံကို လိမ္စားေနတာဗ်။” ဒီစကားကို ဟိုပုံးၿမိဳ႕၊ ေထြအုပ္႐ုံးဝန္ထမ္းေတြရဲ့ ႐ုံးနားက လက္ဖက္ရည္ဆိုင္ စကားဝိုင္းမွာ ၾကားရတာပါ။

ဟိုပုန္းၿမိဳ႕နယ္မွာ ဒီႏွစ္ ဘိန္းစိုက္ဘို႔ျပင္ဆင္ေနတာမဟုတ္ပါဘူး။ စိုက္သူက အရင္ကထက္ နဲသြားပါၿပီ။ မႏွစ္က ပအိုဝ္းလူႀကီးေတြက အာမခံတယ္၊ ၁ ဧကကို ၁ သိန္းခြဲ ၂ သိန္းေကာက္ၿပီး အဖ်က္္ခံရေတာ့ ဒီႏွစ္ သိပ္မစိုက္ၾကေတာ့ဘူး။ လာဖ်က္ေတာ့လဲ ေငြထပ္ညႇစ္ၾကေသးတယ္ေလ။

ယူအင္န္အိုဒီစီအေပၚ အေကာင္းျမင္သူ အနည္းအက်ဥ္းလည္း ရွိပါတယ္။ “ဒီအဖြဲ႕ေတြရဲ့ ကုန္ေတြပို႔ရတာေတာ့ တန္တယ္ဗ်၊ ေစ်းလဲမဆစ္ဘူး၊ တစ္ေခါက္က ကုန္လာအပ္တဲ့ ၊ ကားလာငွါးတဲ့ စာေရးမက တစ္သိန္းဘိုးေတာင္မရွိတဲ့ ေပါက္ျပား၊ ေဂၚျပားသယ္ခကို သူ႔အတြက္ လက္ဖက္ရည္ဘိုး သုံးေသာင္း ပိုေရးခိုင္းၿပီး ႏွစ္သိန္းနီးပါးေပးသြားတယ္။ ကၽြန္ေတာ္က ကားခ အသားတင္တစ္သိန္းခြဲေလာက္ရလိုက္တယ္။ အဲ့ဒီေန႔က လူေရာ ကုန္ပါေပါင္းရင္ ” ဒီစကားကိုေျပာသူက ေရႊေတာင္ႀကီး မွန္လုံကားေမာင္းသူ။ သူေျပာမယ္ဆိုလဲ ေျပာေလာက္ပါေပတယ္။

ပင္လုံ-ေတာင္ႀကီး မွန္လုံတစ္ေၾကာင္းစာ လူနဲ႔ကုန္တင္ခရေငြဟာ တစ္သိန္းမွ မရတာ။ သည္လို ဂြင္ရွာတတ္ တဲ့ စီမံကိန္းဝန္ထမ္းေတြရွိေနတာ မေကာင္းပါ။ ေတာင္ႀကီးၿမိဳ႕ေပၚရွိ လုပ္ငန္းရွင္တစ္ခ်ိဳ႕ကလည္း ယူအင္န္ အိုဒီစီနဲ႔ အလုပ္လုပ္တာ ေငြၾကန႔္ၾကာျခင္း၊ ရက္ခ်ိန္းအတိုင္း ေငြမေပးေခ်နိုင္ျခင္းမ်ားေၾကာင့္ အေရာင္းအဝယ္၊ ၀န္ေဆာင္မွုေတြ လက္တြဲလုပ္ကိုင္ဖို႔ ဆႏၵမရွိဘူးလို႔ေျပာပါတယ္။

ဘိန္းအစားထိုးဖြံ့ၿဖိဳးေရးေခါင္းစဥ္ေအာက္မွာ အလုပ္လုပ္ေနသည္ဆိုေသာ္လည္း လုပ္ငန္းမ်ား မပီျပင္ဘဲ အခ်ိန္တန္ လစာထုတ္၊ ႐ုံးတြင္းမွာ အတင္းအုပ္ေလကန္ (ခ်က္ေကၽြးသမၽွ စားလာခဲ့ေသာ ရြာမ်ားမွ ေက်းရြာသားမ်ားအတင္း၊ ၀န္ထမ္းမ်ားအတင္း၊ အျခားအဖြဲ႕အစည္းႏွင့္စီမံကိန္းမ်ားအတင္း၊ အတူလက္တြဲအလုပ္လုပ္ေနေသာ ဒဗလ်ဴအက္စ္ပီ အေၾကာင္းပါမခ်န္) သတင္း အဖ်င္းေျပာၾကတယ္လို႔ ၀န္ထမ္းေဟာင္းတစ္ဦးက ေျပာျပဖူးပါတယ္။